ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Δευτέρα, 18 Σεπτεμβρίου 2017

Οι παράξενες διατυπώσεις για το τέλος του παρόντος κόσμου


Θα μπορούσαν να σταθούν απέναντι σε επιστημονική κριτική;

ΟΟΔΕ - Πηγή επιστημονικών θεωριών: Περιοδικό "Περισκόπιο της Επιστήμης". Νο 426, Σεπτεμβρίου 2017, σελίδες 10-17. "Αποσύνθεση του Κενού".

Μπορεί να φαίνονται παράξενες οι διατυπώσεις τής Χριστιανικής πίστης για το τέλος τού παρόντος αιώνος. Όμως η σύγχρονη επιστήμη χρησιμοποιεί πολλές παράλληλες εκφράσεις! Αλλά ΠΡΟΣΟΧΗ! Το άρθρο αυτό ΔΕΝ ισχυρίζεται ότι οι εν λόγω Επιστημονικές θεωρίες που θα αναφέρουμε, σχετίζονται κατ' ανάγκην με τις προφητικές περιγραφές τής Αγίας Γραφής. Εδώ απλώς θα παρουσιάσουμε κάποιες παράλληλες εκφράσεις, που μόνο το μέλλον θα δείξει κατά πόσον θα μπορούσαν να σχετίζονται σε κάτι με τις Αγιογραφικές περιγραφές. Ας μείνουμε λοιπόν στις ομοιότητες χωρίς καμία προσπάθεια ταύτισης.
 
1. Παράξενες εκφράσεις

Όταν εμείς οι πιστοί μιλάμε με απίστους για το τέλος τού παρόντος κόσμου, όπως αυτό περιγράφεται στα Ιερά μας βιβλία, συχνά αντιμετωπίζουμε την κοροϊδία τους, και την πεποίθησή τους ότι αυτά είναι "αρχαίες μυθολογικές προσμονές, που δεν έχουν καμία σχέση με τη σύγχρονη επιστήμη", και που "δεν θα μπορούσαν σε καμία περίπτωση να συμβούν", ή που "δεν δικαιολογούνται από κανέναν φυσικό νόμο τέτοιου είδους αντιεπιστημονικά συμβάντα".
Πράγματι, σε έναν σύγχρονο άνθρωπο, που έχει μια στοιχειώδη επιστημονική γνώση για τον κόσμο γύρω του, φαίνονται πολύ παράξενες, εκφράσεις σαν τις παρακάτω, που συναντάμε στην Αγία Γραφή και σε άλλα Ιερά κείμενα τής Εκκλησίας:
Αποκάλυψις 6: 12-14: "και σεισμός μέγας εγένετο, και ο ήλιος μέλας εγένετο ως σάκκος τρίχινος, και η σελήνη όλη εγένετο ως αίμα, 13 και οι αστέρες του ουρανού έπεσαν εις την γην, ως συκή βάλλουσα τους ολύνθους αυτής, υπό ανέμου μεγάλου σειομένη, 14 και ο ουρανός απεχωρίσθη ως βιβλίον ελισσόμενον, και παν όρος και νήσος εκ των τόπων αυτών εκινήθησαν".
Ματθαίος 24: 29, 30: "Ευθέως δε μετά την θλίψιν των ημερών εκείνων ο ήλιος σκοτισθήσεται και η σελήνη ου δώσει το φέγγος αυτής, και οι αστέρες πεσούνται από του ουρανού, και αι δυνάμεις των ουρανών σαλευθήσονται. 30 και τότε φανήσεται το σημείον του υιού του ανθρώπου εν τω ουρανώ".
Μάρκος 13: 24, 25: "Αλλ’ εν εκείναις ταις ημέραις, μετά την θλίψιν εκείνην ο ήλιος σκοτισθήσεται, και η σελήνη ου δώσει το φέγγος αυτής, 25 και οι αστέρες έσονται εκ του ουρανού πίπτοντες, και αι δυνάμεις αι εν τοις ουρανοίς σαλευθήσονται".
Β΄ Πέτρου 3: 7-13: "οι δε νυν ουρανοί και η γη τω αυτού λόγω τεθησαυρισμένοι εισί πυρί τηρούμενοι εις ημέραν κρίσεως και απωλείας των ασεβών ανθρώπων....10 Ήξει δε η ημέρα Κυρίου ως κλέπτης εν νυκτί, εν ή ουρανοί ροιζηδόν παρελεύσονται, στοιχεία δε καυσούμενα λυθήσονται, και γη και τα εν αυτή έργα κατακαήσεται. ...προσδοκώντας και σπεύδοντας την παρουσίαν της του Θεού ημέρας, δι’ ην ουρανοί πυρούμενοι λυθήσονται και στοιχεία καυσούμενα τήκεται! 13 καινούς δε ουρανούς και γην καινήν κατά το επάγγελμα αυτού προσδοκώμεν".
Αποκάλυψις 10: 6: "και ώμοσεν εν τω ζώντι εις τους αιώνας των αιώνων, ος έκτισε τον ουρανόν και τα εν αυτώ και την γην και τα εν αυτή και την θάλασσαν και τα εν αυτή, ότι χρόνος ουκέτι έσται".
Ησαΐας 34/λδ: 4: "Και πάσα η στρατιά του ουρανού θέλει λυώσει, και οι ουρανοί θέλουσι περιτυλιχθή ως βιβλίον, και πάσα η στρατιά αυτών θέλει πέσει, καθώς πίπτει το φύλλον από της αμπέλου και καθώς πίπτουσι τα φύλλα από της συκής".
Ψαλμός 102/ρβ: 25,26: "Κατ' αρχάς συ Κύριε την γην εθεμελίωσας, και έργα τών χειρών σου είναι οι ουρανοί. Αυτοί θέλουσιν απωλεσθεί, Συ δε διαμένεις. Και πάντες ως ιμάτιον θέλουσι παλαιωθεί. Ως περιένδυμα θέλεις τυλίξει αυτούς, και θέλουσιν αλλαχθή".

Μπορεί λοιπόν κάποιος να ρωτάει: Μα πώς μπορεί να αλλάξει χρώμα ο ήλιος και η σελήνη και να κοκκινίσουν; Πώς μπορούν να πέσουν τα αστέρια από τον ουρανό, αφού είναι ήλιοι ολόκληροι σε αποστάσεις πολλών ετών φωτός το καθένα; Πώς θα "σαλευθούν" οι ουράνιες δυνάμεις; Πώς θα σκοτεινιάσουν ο ήλιος και η σελήνη; Τι φωτιά είναι αυτή που θα κατακάψει και θα διαλύσει "τα στοιχεία"; Τι "τριγμός" είναι αυτός που θα κάνουν "οι ουρανοί", και πώς θα "παρέλθουν"; Πώς θα πάψει να υπάρχει "χρόνος"; Πώς θα "λιώσει" η "στρατιά τού ουρανού"; Πώς θα "παλιώσουν" οι ουρανοί σαν ρούχο σε ένα σύμπαν δισεκατομμυρίων ετών ήδη; Και ακόμα πιο παράξενο, πώς θα "τυλιχθούν σαν βιβλίο" οι ουρανοί; Τι είναι για να "τυλιχθούν";
Παράξενες εκφράσεις, που στα μάτια απίστων φαίνονται "μυθώδεις" και "ανορθολογικές" περιγραφές "αντιεπιστημονικών γεγονότων".
Είναι όμως έτσι;

2. Συμβολικές εκφράσεις

Βεβαίως πολλές από τις εκφράσεις αυτές, είναι προφανέστατα συμβολικές, και μάλιστα σε άλλα σημεία ερμηνεύονται από την ίδια την Αγία Γραφή!
Για παράδειγμα, τα "άστρα" στην Αποκάλυψη 1: 20 μας αποκαλύπτεται ότι συμβολίζουν τους Επισκόπους τής Εκκλησίας. Άρα όταν μιλάει για "πτώση άστρων", μιλάει συμβολικά για μαζική πνευματική πτώση Επισκόπων!
Επίσης σύμφωνα με το Ιωάννης 1: 9 (και πολλά άλλα χωρία), είναι προφανές ότι όταν μιλάει για συσκότιση Ηλίου και Σελήνης, μιλάει πνευματικά για συσκότιση, τόσο τού πνευματικού Φωτισμού τών ανθρώπων, όσο και τής κατανόησής τους περί τής Παλαιάς (Σελήνη) και τής Καινής Διαθήκης (Ήλιος), δηλαδή τού Ευαγγελίου τής Σωτηρίας. Το δε κόκκινο χρώμα τών φωστήρων, κάνει φανερό συσχετισμό με τον θάνατο (αίμα) και την αμαρτία, σύμφωνα με τον Ησαΐα 1: 15,18., κλπ.
Από μόνοι τους λοιπόν οι συμβολισμοί τών παράξενων αυτών χωρίων, αρκούν για να δείξουν ότι παρόμοιες παράξενες εκφράσεις σαν αυτές με τις οποίες ασχολούμαστε εδώ, δεν μπορούν να θεωρηθούν σε καμία περίπτωση ως "αντιεπιστημονικές".
 
3. Η κατά γράμμα κοσμολογική εκπλήρωση προβληματίζει

Παρ' όλα αυτά, ας μη μας διαφεύγει το γεγονός ότι οι προφητείες έχουν περισσότερα από ένα επίπεδα εκπλήρωσης. Επειδή πέραν τών συμβολισμών, συνήθως όλα αυτά έχουν και μία ΚΑΤΑ ΓΡΑΜΜΑ εκπλήρωση στον φυσικό κόσμο!
Για παράδειγμα, το ανωτέρω χωρίο τού Πέτρου που παραθέσαμε, περί καταστροφής τού ουρανού και τής γης, δείχνει ότι όλα αυτά έχουν και φυσική εκπλήρωση, καθώς αντιπαραβάλλονται στο ίδιο συμφραζόμενο, με τη φυσική καταστροφή τής εποχής τού Νώε! Γι' αυτό θα πρέπει να δούμε και αυτή, τη φυσική και τόσο παράξενη διάσταση τών σχετικών προφητειών περί καταστροφής τού κόσμου.
Μήπως λοιπόν στη φυσική τους εκπλήρωση αυτές οι προφητείες, είναι αντιεπιστημονικές;
Για παράδειγμα, όταν από την Αγία Γραφή μαθαίνουμε ότι αυτά θα βρουν εκπλήρωση σε κάποια ιστορική εποχή, αυτό φαίνεται να συγκρούεται με την επιστημονική πρόβλεψη ότι ΣΕ ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ο ήλιος θα γίνει Ερυθρός Γίγαντας και θα καταπιεί τη γη.
Και πώς θα μπορούσε να "τυλιχθεί" ο ουρανός "ως βιβλίο", αφού είναι ένας κενός χώρος έκτασης δισεκατομμυρίων ετών φωτός;
 
4. Επιστημονικά παράλληλα σεναρίων καταστροφής του κόσμου

Κι όμως! Όσο παράξενες και αν φαίνονται ΚΑΤΑ ΓΡΑΜΜΑ αγιογραφικές περιγραφές τής καταστροφής τού κόσμου, λες και είναι μυθικές περιγραφές ενός αρχαίου κόσμου χωρίς επιστημονική γνώση, η σύγχρονη Φυσική τού 21ου αιώνα για μια φορά ακόμα μας εκπλήσσει, διανθίζοντας τις σύγχρονες σχετικές θεωρίες της με παρόμοιες εκφράσεις και περιγραφές!
Ας δούμε μερικά παραδείγματα τέτοιων εκφράσεων, υπενθυμίζοντας ότι τα παρακάτω, ΔΕΝ ισχυριζόμαστε ότι αποτελούν εφαρμογή τών παράξενων καταστροφικών προφητειών, αλλά μόνο ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑ ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ, που απλώς δείχνουν ότι η Χριστιανική πίστη περί τής καταστροφής ουρανού και γης, ΔΕΝ είναι αντιεπιστημονική, αλλά μία ρεαλιστική περιγραφή πραγμάτων που θα μπορούσαν να συμβούν!
Στο περιοδικό "Περισκόπιο τής Επιστήμης" Νο 426 Σεπτεμβρίου 2017 (που τη στιγμή που γράφεται αυτό το άρθρο βρίσκεται ακόμα στα περίπτερα), στις σελίδες 10-17, υπάρχει εκτενές άρθρο για τις πιο πρόσφατες θεωρίες περί τής πιθανής καταστροφής τού σύμπαντος, με θέμα: "Αποσύνθεση τού Κενού. Ο σπινθήρας που μπορεί να οδηγήσει στην αυτοκαταστροφή τού σύμπαντος".

Και μόνο αυτός ο τίτλος, προϊδεάζει, για το πόσο θα μπορούσε να μοιάζει το περιεχόμενο τού άρθρου με παραδοξότητα, καθώς μιλάει πράγματι για αποσύνθεση τού... κενού!
Για την αληθινά επιστημονική έννοια τού κενού, έχουμε μιλήσει σε παλαιότερα άρθρα μας, γι' αυτό εδώ θα πούμε μόνο την επιστημονικά τεκμηριωμένη διαπίστωση, ότι ο "κενός" χωροχρόνος, στην πραγματικότητα δεν είναι καθόλου κενός, αλλά υφίσταται ως φυσικό μέγεθος που μπορεί να διασταλεί, να συσταλεί, ακόμα και να περιστραφεί!
Το νεότερο αυτό άρθρο λοιπόν, περί τής "Αποσύνθεσης τού Κενού", προχωράει ένα ακόμα βήμα, με βάση τις τελευταίες μετρήσεις που έγιναν στο πεδίο Χιγκς, εξηγώντας πώς μετά την ανακάλυψη τού Μποζονίου Χιγκς, οι επιστήμονες κατάφεραν να μετρήσουν ακόμα και την ενέργεια τού... κενού! Και αυτό οδήγησε σε μία σειρά από συνεπαγωγές, σχετικά με την πιθανότητα αποσύνθεσης τού ιδίου τού κόσμου μας, από έναν... σπινθήρα μικρής σχετικά ενεργείας!
Γράφει λοιπόν το άρθρο στην αρχή του, (σελ. 11), προλογίζοντας τα όσα θα επακολουθήσουν εκεί:
"Οι τελευταίες επιστημονικές θεωρίες σχετικά με τη φύση τού κενού, σε συνδυασμό με τις ιδιότητες που χαρακτηρίζουν το πεδίο Χιγκς, φαίνεται πως οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ο φυσικός κόσμος βρίσκεται σε μια ασταθή, από ενεργειακή άποψη κατάσταση. Ένα φυσικό σύστημα τού οποίου η ενέργεια δεν είναι η χαμηλότερη δυνατή έχει την τάση να υφίσταται αλλαγές φάσης μέχρις ότου το επιτύχει. Σύμφωνα με ορισμένους ερευνητές, το σύμπαν θα μπορούσε οποιαδήποτε χρονική στιγμή να υποστεί μια καταστροφική μεταβολή μέσω τής αποσύνθεσης τού κενού, με αποτέλεσμα την ακαριαία καταστροφή όλων τών δομών που περιέχει!"
Είναι εντυπωσιακό, πόσο μοιάζει αυτό, με το χωρίο τού Πέτρου:
Β΄ Πέτρου 3: 7-13: "οι δε νυν ουρανοί και η γη τω αυτού λόγω τεθησαυρισμένοι εισί πυρί τηρούμενοι εις ημέραν κρίσεως και απωλείας των ασεβών ανθρώπων....10 Ήξει δε η ημέρα Κυρίου ως κλέπτης εν νυκτί, εν ή ουρανοί ροιζηδόν παρελεύσονται, στοιχεία δε καυσούμενα λυθήσονται, και γη και τα εν αυτή έργα κατακαήσεται. ...προσδοκώντας και σπεύδοντας την παρουσίαν της του Θεού ημέρας, δι’ ην ουρανοί πυρούμενοι λυθήσονται και στοιχεία καυσούμενα τήκεται! 13 καινούς δε ουρανούς και γην καινήν κατά το επάγγελμα αυτού προσδοκώμεν".
Είναι εντυπωσιακό, ότι παρά τή δισεκατομμυρίων ετών ηλικία τού σύμπαντος, κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβεί οποιαδήποτε στιγμή! Ποιο; Η διάλυση τών δομών, (τών στοιχείων) τού κόσμου! Όχι μόνο τής γης, αλλά και ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ, εφ' όσον τα πάντα αντλούν τη σύστασή τους από το κενό!
Δεν φαίνεται πλέον και τόσο "αντιεπιστημονική" η προφητεία τού Πέτρου, μετά από την ανάγνωση αυτού τού επιστημονικού άρθρου, ούτε τόσο "παρατραβηγμένος" ο τόσο σύντομος χρόνος εκπλήρωσής της, (στη σύντομη περίοδο τής ανθρώπινης ιστορίας), σε ένα σύμπαν δισεκατομμυρίων ετών, όταν κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβεί οποιαδήποτε στιγμή!
Ας δούμε όμως μερικές ακόμα διατυπώσεις από το ίδιο εκείνο άρθρο τού περιοδικού, στη σελίδα 12:
"Σύμφωνα με τους κοσμολόγους, η πρόσφατη ανακάλυψη του σωματιδίου Higgs και η επαλήθευση των θεωριών της φυσικής σχετικά με το πανταχού παρόν ομώνυμο πεδίο, μας επιτρέπουν να κατανοήσουμε, μεταξύ των άλλων, και τους πιθανούς μηχανισμούς ενδεχόμενης καταστροφής του σύμπαντος".
Στη σελίδα 13, το άρθρο μας εξηγεί μεταξύ πολλών άλλων, και τα εξής, για το σωματίδιο Χιγκς, το οποίο είναι αυτό που προσδίδει τη ΜΑΖΑ στον υλικό κόσμο, επηρεάζοντας την ίδια τη δύναμη τής βαρύτητας και πολλά ακόμα στοιχεία τού κόσμου μας:
"Ουσιαστικά, η γνώση της μάζας του σωματιδίου Higgs καθώς και ενός ακόμη υλικού σωματιδίου της φύσης ως παραμέτρων, επιτρέπει τον υπολογισμό της αλληλεπίδρασης του πεδίου με τα υπόλοιπα υλικά σωματίδια. Ο μηχανισμός του πεδίου Higgs αλλάζει επίσης την έννοια του κενού στο σύμπαν, το οποίο μετατρέπεται σε κάτι που διαθέτει δομή και δυνατότητα αλληλεπίδρασης με τον φυσικό κόσμο".
Στη σελίδα 15, διαβάζουμε μεταξύ πολλών άλλων τα εξής στη λεζάντα τής δεύτερης εικόνας:
"Σύμφωνα με μια από τις ερευνητικές προσεγγίσεις, ο συσχετισμός μεταξύ της μάζας του σωματιδίου Higgs και του t κουάρκ, ως παραμέτρων, προσδιορίζουν τον τύπο του κενού στο σύμπαν: ασταθές, μετασταθές και ευσταθές. Τα δεδομένα προέρχονται από τρία πειράματα σωματιδιακής φυσικής και επί του παρόντος υποστηρίζουν την περίπτωση του μετασταθούς κενού.".
Και στην ίδια σελίδα εξηγεί:
"Ο τρόπος με τον οποίο περιγράφεται η δομή και η αλληλεπίδραση του σωματιδίου Higgs με τα υλικά υποατομικά σωματίδια έτσι ώστε η αλληλεπίδραση αυτή να τους προσδίδει την ιδιότητα της μάζας, αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο μιας αλλαγής φάσης ολόκληρου του σύμπαντος, από την ενεργειακή κατάσταση που βρίσκεται σήμερα, στην κατάσταση ελάχιστης ενέργειας, με αποτέλεσμα την απόλυτη και ακαριαία καταστροφή του!
Κάθε φυσικό σύστημα το οποίο υπάρχει στο σύμπαν διαθέτει ενέργεια και χαρακτηρίζεται από την τάση να μεταπέσει στη χαμηλότερη δυνατή ενεργειακή κατάσταση. Η ισορροπία ενός φυσικού συστήματος εξαρτάται από αυτόν ακριβώς τον ενεργειακό συσχετισμό".
Και τι θα μπορούσε να ακολουθήσει την καταστροφή τού σύμπαντος, από μια τέτοια μετάπτωση σε χαμηλότερη ενεργειακή στάθμη;
Στη σελίδα 16 τού ιδίου άρθρου, υπάρχει η ίδια εικόνα που έχουμε χρησιμοποιήσει στο πάνω μέρος τού άρθρου μας αυτού, την οποία παραθέτουμε και εδώ:
Δίπλα σε αυτή την εικόνα λοιπόν, υπάρχει η εξής λεζάντα:
"Καλλιτεχνική απεικόνιση ενός από τα σενάρια αποσύνθεσης του κενού στο σύμπαν: η περιοχή στην οποία λαμβάνει χώρα η αποσύνθεση του κενού διαφοροποιείται από το φυσικό σύμπαν ως ένα παράλληλο αλλά παρατηρήσιμο σύμπαν.".
Χμμμ! Πόσο θυμίζει αυτό, εκείνη την παράξενη προφητεία τού Αποστόλου Πέτρου!
Β΄ Πέτρου 3: 13: "καινούς δε ουρανούς και γην καινήν κατά το επάγγελμα αυτού προσδοκώμεν."
Καινούργιους ουρανούς και καινούργια γη λοιπόν! Ένα νέο περιβάλλον στη θέση τού παλιού που θα διαλυθεί σε εκείνη τη φοβερή ημέρα τής Παρουσίας τού Χριστού!
Ξαφνικά, ούτε αυτό φαίνεται πλέον και τόσο... "αντιεπιστημονικό"!
Όμως γράφει κάποια ακόμα ενδιαφέροντα πράγματα το άρθρο στη σελίδα 17:
"Εφόσον το κενό βρίσκεται πράγματι σε μια μετασταθή κατάσταση, ποια θα ήταν η διαδικασία η οποία θα μπορούσε να σηματοδοτήσει αυτήν την αλλαγή φάσης στο σύμπαν; Σύμφωνα με τους ερευνητές, το πιθανό έναυσμα για μια τέτοια αλλαγή δεν είναι μόνο ένα. Θα μπορούσε, για παράδειγμα, να είναι η δράση ενός ιδιαίτερα ενεργητικού σωματιδίου το οποίο αλληλεπιδρά με το κενό (μέσω της δημιουργίας ενός ζεύγους σωματιδίων), η βαρυτική επίδραση μιας μαύρης τρύπας στον χώρο γύρω της, ή ακόμη και ένα επίγειο πείραμα σωματιδιακής φυσικής..."
Και σε άλλο σημείο τής ίδιας σελίδας, γράφει:
"Αρκετοί επιστήμονες θεωρούν ότι η διαδικασία της αποσύνθεσης του κενού θα μπορούσε να έχει αρχίσει εδώ και εκατομμύρια χρόνια σε κάποιο μακρινό γαλαξία στο σύμπαν. Καθώς, όπως πιστεύεται, η αποσύνθεση αυτή θα διαδίδεται με την ταχύτητα του φωτός, θα ήταν δυνατό να δημιουργήσει μια «φυσαλίδα» ενός παράλληλου σύμπαντος, με τους δικούς του φυσικούς νόμους και σταθερές, η οποία θα διαστελλόταν μέσα στο φυσικό σύμπαν. Η φυσαλίδα αυτή θα έφτανε κάποια στιγμή και στη Γη σε χρόνο που θα εξαρτάτο από την απόσταση του αρχικού σημείου δημιουργίας της. Ένα ακόμη σενάριο σχηματισμού μιας φυσαλίδας παράλληλου σύμπαντος λόγω της αποσύνθεσης του κενού, προβλέπει ότι η φυσαλίδα αυτή θα αποχωριζόταν από το δικό μας σύμπαν, αλλά θα βρισκόταν σε τέτοια θέση ως προς αυτό ώστε θα μπορούσαμε να την παρατηρήσουμε".
Ένα νέο σύμπαν με δικούς του φυσικούς νόμους; Κάτι που κάνει να μη φαίνεται πλέον τόσο παράξενη ούτε εκείνη η προφητεία, που μιλάει για τους νέους φυσικούς νόμους τής αφθαρσίας, που θα υπάρχουν στους καινούργιους ουρανούς και την καινούργια γη, στην οποία θα περιέλθει η κτίση:
"και αυτή η κτίσις ελευθερωθήσεται από της δουλείας της φθοράς εις την ελευθερίαν της δόξης των τέκνων του Θεού" (Ρωμαίους 8: 21).
Ας σκεφθούμε όμως και το εξής:
Σύμφωνα με το άρθρο, θα δημιουργηθεί μία "φυσαλίδα" ενός νέου σύμπαντος, ΜΕΣΑ στο δικό μας σύμπαν. Αλλά, "φυσαλίδα" τίνος πράγματος; Φυσαλίδα ΧΩΡΟΧΡΟΝΟΥ!
Ό ίδιος ο ουρανός, θα τυλιχθεί σαν αρχαίο βιβλίο σε μια νέα φυσαλίδα γύρω μας Δείτε ξανά την εικόνα που παραθέτουμε πιο πάνω! Δεν θυμίζει τυλιγμένο αρχαίο βιβλίο; Τυλιγμένο τι; Ο ουρανός!
Και ξαφνικά, ούτε η ακόλουθη προφητεία μοιάζει τόσο παράδοξη:
Ψαλμός 102/ρβ: 25,26: "Κατ' αρχάς συ Κύριε την γην εθεμελίωσας, και έργα τών χειρών σου είναι οι ουρανοί. Αυτοί θέλουσιν απωλεσθεί, Συ δε διαμένεις. Και πάντες ως ιμάτιον θέλουσι παλαιωθεί. Ως περιένδυμα θέλεις τυλίξει αυτούς, και θέλουσιν αλλαχθή".
Ησαΐας 34/λδ: 4: "Και πάσα η στρατιά του ουρανού θέλει λυώσει, και οι ουρανοί θέλουσι περιτυλιχθή ως βιβλίον, και πάσα η στρατιά αυτών θέλει πέσει, καθώς πίπτει το φύλλον από της αμπέλου και καθώς πίπτουσι τα φύλλα από της συκής".
Σκεφθείτε όμως, καθώς η γη θα βρίσκεται μέσα σε ένα τέτοιο κατακλυσμιαίο γεγονός, καθώς η φυσαλίδα αυτή θα διογκώνεται και οι ουρανοί θα τυλίγονται καθώς ο χωροχρόνος τού νέου σύμπαντος που θα δημιουργηθεί γύρω μας θα διαστέλλεται, πώς θα φαίνονται τα άστρα στον ουρανό;
Καθώς ο ορίζοντας θα διαστέλλεται, θα άστρα θα φαίνονται να κατεβαίνουν προς το κάτω μέρος τού ορίζοντα, καθώς οι αποστάσεις μεταξύ τους θα αυξάνουν!
Και στο σύντομο εκείνο κλάσμα χρόνου, που θα διαστέλλεται η φυσαλίδα τού νέου σύμπαντος, θα μοιάζουν σε έναν επίγειο παρατηρητή, σαν να πέφτουν προς τα κάτω, προς τα χαμηλότερα σημεία τού ορίζοντα!
Και όσοι πιστοί θα βιώσουν αυτό το γεγονός, θα θυμηθούν τότε την τόσο παράξενη εκείνη προφητεία τού Ιησού Χριστού που έλεγε:
Μάρκος 13: 24, 25: "Αλλ’ εν εκείναις ταις ημέραις, μετά την θλίψιν εκείνην ο ήλιος σκοτισθήσεται, και η σελήνη ου δώσει το φέγγος αυτής, 25 και οι αστέρες έσονται εκ του ουρανού πίπτοντες, και αι δυνάμεις αι εν τοις ουρανοίς σαλευθήσονται".
Και ξαφνικά, ούτε η πτώση τών αστέρων φαντάζει και τόσο αντιεπιστημονική!
Αλλά καθώς η διαστολή τής φυσαλίδας θα φθάσει στον ήλιο και τη σελήνη με την ταχύτητα τού φωτός, το φαινόμενο Ντόπλερ, θα μεταθέσει το φάσμα τού φωτός τους προς το ερυθρό, πριν χαθεί για πάντα το φως τους στο υπέρυθρο για τα μάτια μας. Και ξαφνικά θα αποκτήσει κατά γράμμα νόημα και εκείνη η άλλη παράξενη προφητεία:
Αποκάλυψις 6: 12-14: "και σεισμός μέγας εγένετο, και ο ήλιος μέλας εγένετο ως σάκκος τρίχινος, και η σελήνη όλη εγένετο ως αίμα, 13 και οι αστέρες του ουρανού έπεσαν εις την γην, ως συκή βάλλουσα τους ολύνθους αυτής, υπό ανέμου μεγάλου σειομένη, 14 και ο ουρανός απεχωρίσθη ως βιβλίον ελισσόμενον, και παν όρος και νήσος εκ των τόπων αυτών εκινήθησαν".

Το ξανατονίζω, για τρίτη φορά: ΔΕΝ ισχυρίζομαι ότι θα εκπληρωθούν έτσι ακριβώς οι προφητείες. Απλώς επιστημονικά παράλληλα παρουσιάζω, για τους ανθρώπους εκείνους που όλες αυτές οι Χριστιανικές προφητείες τους φαίνονται "παραμύθια" και "αντιεπιστημονικές αρχαίες περιγραφές".
Το τι θα συμβεί θα το δούμε ΟΤΑΝ συμβεί. Και ας μην είμαστε αρνητικοί σε ασυνήθιστες περιγραφές, αλλά ούτε και να προτρέχουμε. Όσα είναι να συμβούν, θα συμβούν, όταν "χρόνος ουκ έσται έτι", καθώς να ανατέλλει ο νέος Μέλλων Αιώνας, σε έναν νέο χωροχρόνο, με τους δικούς του φυσικούς νόμους αφθαρσίας.
"Επειδή, λοιπόν, όλα αυτά διαλύονται, ποιοι πρέπει να είστε εσείς σε άγια διαγωγή και ευσέβεια, προσμένοντας και σπεύδοντας στην παρουσία τής ημέρας τού Θεού, κατά την οποία οι ουρανοί, καθώς θα φλέγονται, θα διαλυθούν, και τα στοιχεία, ενώ θα καίγονται, θα χωνευτούν;
Όμως, σύμφωνα με την υπόσχεσή του, καινούργιους ουρανούς και καινούργια γη προσμένουμε, στους οποίους δικαιοσύνη κατοικεί" (Β΄ Πέτρου 3: 11-13).

Ν. Μ.

Κυριακή, 17 Σεπτεμβρίου 2017

Η ευλογία να άρεις τον σταυρό σου (Κυριακή μετά την Ύψωση του Σταυρού) - & τρία βίντεο...


π. Παντελεήμων Κρούσκος
Ιερέας της Ανατολικής Εκκλησίας

Μέσα στο κλίμα το εορταστικό του Σταυρού είναι και η αυριανή περικοπή του ευαγγελίου. Αφού εορτάσαμε τον σταυρό του Κυρίου και συναισθανθήκαμε την σπουδαιότητα της σφαγής και της θυσίας Του, ως καθολικής λύτρωσης του ανθρώπου, μας τίθεται ένας διαφορετικός προβληματισμός και μία δική μας ιδιαίτερη σπουδή: ο δικός μας σταυρός.

Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι.
Η εικόνα που δίνει ο Κύριος στους ακροατές του είναι πάρα πολύ δραματική, αλλά και σκανδαλιστική για τον άνθρωπο κάθε εποχής. Πρό των οφθαλμών των ευσκανδάλιστων και προσεκτικών ιουδαίων αλλά και κάθε δυναμικής προσωπικότητας και θρησκευτικού ανθρώπου ο Χριστός θέτει το ιδανικό της μαθητείας με μία δυσκολοχώνευτη παράσταση: Αυτή του κατάδικου, του τελευταίου και πλέον περιφρονημένου κατάδικου, πού σέρνει τον σταυρό του προς τον τόπο του θανάτου! Αν για τους Ιουδαίους ο σταυρός είναι κατάρα και η σταυρική καταδίκη η εσχάτη ευτέλεια, αλλά αυτό ισχύει για τον άνθρωπο κάθε εποχής. 

Αν και ο κόσμος φαίνεται ότι μεταβάλλεται προς το προοδευτικότερον και ανθρωπινότερον, το ιδανικό και η φιλοσοφία του δυναμισμού , του ανθρωποκεντρισμού, της επιβολής, του κάθε είδους εξουσιασμού και υπεροχής, παρόλες τις μεταλλάξεις και τις ποικιλλίες παραμένουν ίδιες και κυρίαρχες σε κάθε κοσμοσύστημα, σε κάθε κοινωνία. Η εικόνα της άρνησης, της επώδυνης άρσης, της εκουσίας αυτοταπείνωσης, της θυσίας, του πνευματικού αγώνα παραμένει σκανδαλιστική, επαναστατική, μωρία ιουδαίοις και σκάνδαλον τοις έλλησι. Παρόλα αυτά η εκκλησία επιμένει να θέτει ως προϋπόθεση μαθητείας στην πίστη του Ιησού Χριστού την αυταπάρνηση, την άρνηση κάθε δυναμισμού, την αποδοχή του σταυρού με σκανδαλιστική χαρά, την μαρτυρική πορεία, την ιδιαιτερότητα του χριστιανού μέσα στην ισοπέδωση του κόσμου.

 
Εικ. από εδώ (όπως και η επόμενη)

Πολύ συχνά ο προσωπικός σταυρός ονομάζεται και παρουσιάζεται στην παράδοση μας ως ευλογία και ως ευκαιρία. Αυτός πού ήταν κατάρα και τέλος φρικτό.Ένα πρόβλημα υγείας, ένας πειρασμός από άνθρωπο στο οικογενειακό και ευρύτερο περιβάλλον, η φτώχεια. η κοινωνική αδικία, η ευτέλεια του κόσμου, οι δυσχέρειες στον έγγαμο βίο, στην εργασία, στην πολιτεία, ένας θάνατος, το ίδιο το άχθος του βίου δυσβάσταχτο και πολυπειρασμικό, ο ίδιος ο χαρακτήρας μας πού παραμένει ο αυτός και ο κύριος να μερικοί σταυροί πού παραχωρεί η Σοφία και η οικονομία του Θεού. Αν πάρεις τον σταυρό σου ως ευλογία και ευκαιρία μπορείς να φτάσεις σταδιακά και συνειδητά στην αληθινή σοφία και αυτεπίγνωση.

Η υποδοχή του σταυρού ως δώρου και η ολη ασκητική πάνω σε αυτό σε κάνει εγκρατή, ταπεινό, σου θέτει όρια, δεν αλαζονεύεσαι, δεν κάνεις ψευδομεγαλεπήβολα όνειρα, αξιολογείς ορθά τις καταστάσεις ως αστείες ή σοβαρές, γνωρίζεις τον εαυτό και τις δυνάμεις σου, σε κάνει ανεκτικότερο και συμπονετικότερο με τους άλλους, σου θέτει σταδιακή διαύγεια ώστε να αντιμετωπίζεις τους χαλεπούς πειρασμούς του άγχους, της μειονεξίας, της απελπισίας, του περιθωρίου, του φόβου, του πόνου, του ίδιου του θανάτου, ως πειρασμικά φαντάσματα πού επιδιώκουν απλώς την απόκλιση σου από μια φωτοφόρο και τροπαιοφόρο πορεία. Αν όλα αυτά δεν είναι ευλογία τί είναι ευλογία; Αν όλα αυτά δεν είναι ευκαιρία, τί είναι ευκαιρία;

Στον ανθρώπινο παράγοντα υπάρχει πάντα το ερώτημα για την αδικία και η αγανάκτιση για αυτό πού σε βρίσκει.Γιατί ο Θεός με βασανίζει, γιατί ο Θεός επιτρέπει έναν τέτοιο σταυρό; Τόσο στους αρχαίους ημών, όσο και στην αποκεκαλυμένη αλήθεια της εκκλησίας, υπάρχει η απάντηση πού δεν επιδέχεται καμία αμφισβήτηση. Ο άνθρωπος καλείται από πολύ νωρίς ακόμα, πριν μεστώσει ο σταυρός του και πριν τον καταβάλουν οι αγωνίες και ο πόνος , να αναγνωρίσει τον εαυτό του και τα όρια του. Στους τραγικούς ποιητές υπάρχει η εξής αλήθεια πού είναι εκ φύσεως ευαγγελική και εναρμονισμένη με το ορθόδοξο ηθος: Ανθρωπε παραδέξου την ανθρωπινότητα σου. Παραδέξου αυτό πού είσαι, τα όρια σου και την φύση σου και θα βρείς την ανάπαυση και την αληθινή σοφία. Ο Θεός δεν καλείται σε απολογία. Ο Θεός είναι. Εσύ υπάρχεις δι Αυτού και εν Αυτώ. Από κει και πέρα παραδέχεσαι την πορεία σου και κάνεις τον σταυρό σου γέφυρα προς την γνώση.

 

Κλείνοντας, θα θέλαμε να σταθούμε στο αναστάσιμο στοιχείο της άρσης του σταυρού. Υπάρχει έντονη η αίσθηση πώς στο τέλος κάθε σταυρικής πορείας ο αγωνιστής λαμβάνει τον στέφανον της δικαιοσύνης και τα βραβεία της υπομονής, λαμβάνει θα λεγαμε σχηματικά το δώρον της ανάστασης. Σε αυτό επιμένουν με ποιητική περισσότερο διάθεση οι ύμνοι και η διδασκαλία της εκκλησίας. Ότι στο τέλος, στην κορυφή βρίσκεται η ανταμοιβή. Ωστόσο, τόσο ο βίος των αγίων, όσο και η πολιτεία τους μέσα στον κόσμο των πειρασμών και της δοκιμασίας μας αποκαλύπτει μια άλλη φιλανθρωπότερη και υπέροχη αλήθεια: Η ανάσταση δεν βρίσκεται πάντα στο τέρμα και στην κορυφή, δεν υπάρχει σκοπός και συναλλαγή. Η ανάσταση συμβιώνεται με τον σταυρό. 

Οι μάρτυρες της πίστης και της συνείδησης απολάμβαναν τα στέφανα της χαράς και της κοινωνίας του Θεού, την ώρα της άρσης, της αποδοχής, της ασκητικής, την ώρα πού έφερναν με χαρά, υπομονή και αυτοθυσία τον σταυρό τους ήδη απολάμβαναν με μυστική χαρά την ευλογία της ανάστασης. Τρανό παράδειγμα είναι η ζωή των συγχρόνων γερόντων της ορθοδοξίας, πού υπέμειναν τα δεινά ως δώρα του παραδείσου και ζούσαν ήδη εν αγιότητα μέσα στο καμίνι των θλίψεων. Αυτό για να το βιώσει και να το απολαύσει κανείς προϋποθέτει μια σοβαρή ασκητική μέσα στις αλήθειες της ορθοδοξίας και την Εκκλησία. Το τέλος δεν ήταν παρά μια έκρηξη αιωνίας και ατελευτήτου χαράς, η οποία τα θεμέλια της έθεσε από αυτήν εδώ την ζωή των θλίψεων και της θυσίας ο αγωνιστής. Μια ανευ προηγουμένου παραδείσια χάρη πού κατά τα γήινα μέτρα προγεύτηκαν ήδη από εδώ. 

Αυτήν ευχόμαστε για όλους μας.

"Ν": Δείτε επίσης, παρακαλώ:

Του Τιμίου Σταυρού: μια Μεγάλη Παρασκευή μέσα στο Φθινόπωρο!
Πόνος και Φως (ενότητα) 
Και τρία βιντεάκια, το 1ο από το διαδικτυακό κανάλι του αδελφού με το όνομα Tsimis Tsimas και τα άλλα δύο από το εξαιρετικό & γνωστό κανάλι της Ενορίας 40 Εκκλησιών Θεσσαλονίκης:

Της αγίας Σοφίας (17 Σεπτ.) // The Passion of the Holy Martyrs Faith, Hope, and Love, and Their Mother, Sophia (September 17)


Τρία κορίτσια που ρεζίλεψαν το βασιλιά!
Όταν η Σόφια της Βουλγαρίας γιορτάζει...
Στο σπήλαιο της Αγίας Σοφίας στα Κύθηρα 

The Passion of the Holy Martyrs Faith, Hope, and Love, and Their Mother, Sophia
The Feast of the Exaltation of the Holy Cross (September 14): the crossroads of history and the Tree of Life...

 
Κυριακή μετά την Ύψωση - Α ΚΑΤΕΛΥΣΑ, ΤΑΥΤΑ ΠΑΛΙΝ ΟΙΚΟΔΟΜΩ (φωτο)
Κυριακή προ Υψώσεως: «Ίνα εν τη υμετέρα σαρκί καυχήσωνται»

 

Παρασκευή, 15 Σεπτεμβρίου 2017

Δύο άγιοι εκατέρωθεν του Τιμίου Σταυρού: Αριστείδης ο Φιλόσοφος & Νικήτας ο Γότθος μεγαλομάρτυρας...


Άγιος Αριστείδης ο φιλόσοφος και μάρτυς ο Αθηναίος (13 Σεπτ.)

Αριστείδης Γ. Θεοδωρόπουλος, Εκπαιδευτικός

Οι εικόνες από εδώ
Στις 13 Σεπτεμβρίου η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά και γεραίρει τη μνήμη του Αγίου Αριστείδου, του επιφανούς και ευγλωττότατου αυτού Αθηναίου φιλοσόφου και πανευφήμου μάρτυρος του Χριστού, ο οποίος έμεινε γνωστός στην Εκκλησιαστική Ιστορία και Πατρολογία από την περίφημη απολογία του υπέρ των διωκομένων χριστιανών.
Ο επιφανής αυτός χριστιανός φιλόσοφος, φλογερός απολογητής και ένδοξος μάρτυς του 2ου μ.Χ. αιώνα γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε κλασική φιλοσοφία στην περίφημη Φιλοσοφική Σχολή των Αθηνών. Ασπάσθηκε την ευσέβεια και την πίστη στον ένα και αληθινό Θεό από τους φωτισμένους ιεράρχες της Αποστολικής Εκκλησίας των Αθηνών, Άγιο Ιερόθεο και Άγιο Διονύσιο Αρεοπαγίτη, των οποίων υπήρξε μαθητής. Στη συνέχεια αναδείχθηκε ένθερμος υπερασπιστής του χριστιανισμού και των χριστιανών, αφού αγωνίστηκε με το περίφημο απολογητικό του έργο σε μια ιδιαίτερα δύσκολη και κρίσιμη εποχή για την πορεία της Εκκλησίας. 
Παράλληλα κατόρθωσε να αποδείξει την ορθότητα και ανωτερότητα της χριστιανικής πίστεως, τις αλήθειες του Ευαγγελίου του Χριστού, το εξαίρετο ήθος των χριστιανών και την άδικη και σκληρή στάση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας απέναντι στους χριστιανούς. 
Η ακλόνητη πίστη του στον Χριστό και ο αγώνας του υπέρ των διωκομένων χριστιανών και των αληθειών του χριστιανισμού δημιούργησαν έντονη δυσφορία και αγανάκτηση στον Ρωμαίο αυτοκράτορα Αδριανό (117 -138μ.Χ.), ο οποίος αποφάσισε και τη δίωξή του. Μετέβη στη Ρώμη για να απολογηθεί, αλλά στη συνέχεια μεταφέρθηκε στην Αθήνα, όπου συνέχισε να κηρύττει τον Χριστό παρά το πλήθος των βασανιστηρίων, στα οποία υποβλήθηκε. Στο τέλος της επίγειας δράσης του οδηγήθηκε στην αγορά των Αθηνών, όπου υπέστη τον δι’ αγχόνης μαρτυρικό θάνατο στις 13 Σεπτεμβρίου του 120 ή 134 μ.Χ., ημέρα κατά την οποία η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά και εορτάζει την πάντιμη μνήμη του.

Η φλογερή πίστη και το αγωνιστικό του φρόνημα υμνούνται και γεραίρονται και μέσα από την ασματική του ακολουθία, την οποία εποίησε το 1990 ο Μέγας Υμνογράφος της των Αλεξανδρέων Εκκλησίας Δρ. Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας. Ο ίδιος χαρισματικός υμνογράφος εποίησε το 2006 Παρακλητικό Κανόνα και το 2009 Χαιρετιστηρίους Οίκους προς τιμήν του Αγίου.
Πολλοί αγιογράφοι, με πρώτο τον κορυφαίο Φώτη Κόντογλου (1895-1965), έχουν ιστορήσει τη μορφή του Αγίου σε ναούς και μοναστήρια της πατρίδος μας. Περίτεχνη είναι και η διά χειρός Παναγιώτου Μαρκοπούλου φορητή εικόνα του Αγίου Αριστείδου, η οποία φυλάσσεται στον ιστορικό και περικαλλή Ιερό Ναό της Κοιμήσεως Θεοτόκου Χρυσοσπηλαιωτίσσης οδού Αιόλου Αθηνών, όπου κατ’ έτος τιμάται πανηγυρικά η μνήμη του ενδόξου Αθηναίου φιλοσόφου, απολογητού και μάρτυρος της πίστεώς μας.
Η διάδοση του ονόματος του Αγίου Αριστείδου σε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια συντέλεσε και στη διάδοση της τιμής του με την ανέγερση ιερών ναών επ’ ονόματί του σε διάφορες περιοχές της πατρίδος μας. Η τιμή του ενδόξου Αθηναίου Αγίου ξεκίνησε το 1986 από την Κρήτη, όπου ο άγιος τιμάται με τρεις ναούς (Ζερβιανά Κισάμου, Ανώγεια Ρεθύμνου, Στύλος Αποκορώνου). Τα τελευταία χρόνια η τιμή του Αγίου διαδόθηκε και στην περιοχή της Ρούμελης, όπου ναοί αφιερωμένοι στον Άγιο Αριστείδη υπάρχουν στην πόλη του Καρπενησίου και στην Αρκίτσα Φθιώτιδος.

Με ξεχωριστή λαμπρότητα και με ιδιαίτερη τιμή εορτάζεται ο Άγιος Αριστείδης και στις Κυκλάδες και συγκεκριμένα στη Σαντορίνη και την Τήνο, όπου έχουν ανεγερθεί ιεροί ναοί επ’ ονόματί του.
Ο περικαλλής ιερός ναός του Αγίου Αριστείδου στη Σαντορίνη βρίσκεται στην περιοχή Έξω Κατοικιές και σε μικρή απόσταση από το κέντρο των Φηρών. Θεμελιώθηκε στις 19 Ιουνίου 1997 και ανεγέρθηκε με δαπάνη της ευσεβούς οικογένειας του Χρήστου και της Σταυρούλας Μακρογιαννέλη. Ο ναός του Αγίου Αριστείδου της Σαντορίνης αποτελεί ένα αρχιτεκτονικό κόσμημα για το νησί και είναι άριστα προσαρμοσμένος στην κυκλαδίτικη παράδοση. Την αρχιτεκτονική μελέτη έκανε ο μηχανικός Γ. Καψιμάλης, ενώ τη διακόσμηση με την ηφαιστειογενή μαύρη πέτρα ανέλαβε ο Κοσμάς Συρίγος. Τα εγκαίνια του περικαλλούς αυτού ναού, ο οποίος είναι αγιογραφημένος από τον επιφανή αγιογράφο Γεώργιο Λιβάνιο, τελέσθηκαν με κάθε επισημότητα στις 11 Σεπτεμβρίου 1999 από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Ν. Ιωνίας και Φιλαδελφείας κ.κ. Κωνσταντίνο. Ο ναός του Αγίου Αριστείδου της Σαντορίνης αποτελεί επίκεντρο λαμπρών εορταστικών εκδηλώσεων κατά το διήμερο της πανηγύρεως 12-13 Σεπτεμβρίου, η οποία έχει καταστεί θεσμός για το νησί και την πολιτιστική του κληρονομιά, αφού προσελκύει πλήθος χριστιανών από την Αθήνα και την υπόλοιπη Ελλάδα.

 Ο Ιερός Ναός του Αγίου Αριστείδου στη Στενή της Ιεράς Νήσου Τήνου

Ο ιερός ναός του Αγίου Αριστείδου στην Ιερά Νήσο Τήνο βρίσκεται στην περιοχή του Τσικνιά και σε απόσταση τριών χιλιομέτρων από το χωριό Στενή. Ο ναός ανεγέρθηκε το 2007 από την οικογένεια του κ. Αντωνίου Βίδου εις μνήμην του πατρός του Αριστείδου και είναι κτισμένος με ιδιαίτερη επιμέλεια και σύμφωνα με την εκκλησιαστική αρχιτεκτονική παράδοση της Τήνου, προσφέρει δε υπέροχη θέα προς την παραλία της Λυχναφτιάς και το κοσμοπολίτικο νησί της Μυκόνου. Τα θυρανοίξια του ιερού ναού τελέσθηκαν στις 12 Σεπτεμβρίου 2007, παραμονή της εορτής του Αγίου Αριστείδου, με τις ευλογίες του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σύρου κ.κ. Δωροθέου Β΄, παρουσία του Πανοσιολογιωτάτου Αρχιμανδρίτου π. Ιακώβου Σέττα και του Αιδεσιμολογιωτάτου Πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου Φανερού, Αρχιερατικού Επιτρόπου Τήνου. Στον ιερό ναό του Αγίου Αριστείδου της Ιεράς Νήσου Τήνου, ο οποίος είναι ένα πραγματικό στολίδι μέσα στην ομορφιά του γύρω περιβάλλοντος χώρου, φυλάσσεται σύγχρονη περίτεχνη φορητή εικόνα του Αγίου, την οποία φιλοτέχνησε η εξαίρετη αγιογράφος Μαρία Νασιώκα – Αποστολάκη. Ο ναός του Αγίου Αριστείδου της Τήνου περιμένει τους φιλάγιους πιστούς και φυσιολάτρες επισκέπτες κάθε χρόνο στις 12-13 Σεπτεμβρίου για να τιμήσουν τον ένδοξο Αθηναίο άγιο, αλλά και για να γευθούν πλουσιοπάροχα τη φιλοξενία και την αγάπη των ιδιοκτητών.

Βιβλιογραφία
Θεοδωροπούλου Αριστείδου Γ., Ο Άγιος Αριστείδης, Εκδόσεις Νεκτάριος Παναγόπουλος, Α΄ Έκδοση, Αθήνα 2008
Φορητή εικόνα του Αγίου στον Ιερό
Ναό Αγίου Αριστείδου Καρπενησίου.
Φιλοτεχνήθηκε στην Ιερά Καλύβη των
Θεοφιλαίων του Αγίου Όρους σύμφωνα με το
εικονογραφικό πρότυπο του Φωτίου Κόντογλου
Φορητή εικόνα του Αγίου Αριστείδου
δια χειρός Μαρίας Νασιώκα-Αποστολάκη.
Φυλάσσεται στον Ιερό Ναό Αγίου Αριστείδου Στενής Τήνου
Φορητή εικόνα του Αγίου, έργον Αδελφότητος
Ιεράς Μονής Παναγίας Χρυσοπηγής Χανίων

Άγιος Νικήτας ο Γότθος μεγαλομάρτυρας (15 Σεπτ.)

Συναξαριστής (εικ. από εδώ)
 
Ο Άγιος Νικήτας κατάγοταν από το έθνος των Γότθων, που είχαν εγκατασταθεί πέραν του Ίστρου ποταμού (Ίστρος, κατά τον Γεωγράφο Mελέτιο, καλείται ο ποταμός Δούναβις από το σημείο που ενώνετε με τον ποταμό Σαύο μέχρι την Μαύρη Θάλασσα ή κατ' άλλους από την Aξιούπολη και κάτω, μέχρι τις εκβολές του.), στα χρόνια του Μεγάλου Κωνσταντίνου.
Από παιδί ο Νικήτας διδάχθηκε την αγία πίστη από το Γότθο επίσκοπο Θεόφιλο, ο όποιος συχνά υπενθύμιζε στο Νικήτα τα λόγια του Απ. Παύλου: «ένε ἐν οἲς ἔμαθες... ἀπὸ βρέφους τὰ ἱερὰ γράμματα οἶδᾳς, τὰ δυνάμενα σὲ σοφίσαι εἰς σωτηρίαν διὰ πίστεως τῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ» (Β'πρόςΤιμόθεον, γ' 14-15). Δηλαδή, μένε ακλόνητος σ' εκείνα που έμαθες. Από μικρό παιδί γνωρίζεις τις Άγιες Γραφές, που μπορούν να σου μεταδώσουν την αληθινή σοφία, που οδηγεί στη σωτηρία δια μέσου της πίστεως στον Ιησού Χριστό. Και έτσι έγινε.
Όταν ο ηγεμόνας Αθανάριχος συνέλαβε το Νικήτα και τον απείλησε για να αρνηθεί το Χριστό, αυτός έμεινε αμετακίνητος σ' αυτά που έμαθε από παιδί. Ομολόγησε με θάρρος το Χριστό μπροστά στον ηγεμόνα, ο όποιος όταν τον άκουσε εξαγριώθηκε πολύ. Διέταξε αμέσως και του έσπασαν τα κόκαλα με τον πιο φρικτό τρόπο. Άλλα το μίσος των Βαρβάρων ήταν τόσο, ώστε μετά τον έριξαν στη φωτιά, όπου βρήκε το θάνατο. Η φωτιά, όμως, με τη θεία θέληση σεβάστηκε το λείψανο του. Το πήρε κάποιος ευσεβής χριστιανός και το διαφύλαξε σε θήκη.
Ένας φίλος του αγίου, ο Μαριανός, πήρε το άψυχο σώμα από τη γη των Γότθων (Βεσσαραβία και Βλαχία) και το μετέφερε στη Μοψουεστία της Κιλικίας. Έκτισε εκκλησία, την οποία αφιέρωσε στον άγιο Νικήτα και τοποθέτησε εκεί τα θαυματουργά λείψανα του μάρτυρος. Ο άγιος Νικήτας μαρτύρησε ενδόξως το έτος 372 (εδώ).

Ἀπολυτίκιον 
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Νίκην ἔστησας, κατὰ τῆς πλάνης, νίκης εἴληφας, ἄφθαρτον γέρας, ἐπαξίως Νικήτα φερώνυμε, σὺ γὰρ νικήσας ἐχθρῶν τὴν παράταξιν, διὰ πυρὸς τὸν ἀγῶνα ἐτέλεσας. Μάρτυς ἔνδοξε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.

Κοντάκιον
Ἦχος β’. Τὰ ἄνω ζητῶν.
Τῆς πλάνης τεμών, τὸ κράτος τῇ ἐνστάσει σου, καὶ νίκης λαβών, τὸ στέφος τῇ ἀθλήσει σου, τοῖς Ἀγγέλοις ἔνδοξε, συναγάλλῃ Νικήτα φερώνυμε, σὺν αὐτοῖς Χριστῷ τῷ Θεῷ, πρεσβεύων ἀπαύστως ὑπὲρ πάντων ἡμῶν.

Ὁ Οἶκος
Γνῶσιν ἐνθεὶς τὴ ψυχή μου, κάθαρόν μου τὴν φρένα καὶ τῶν σῶν ἐντολῶν ἐργάτην Σῶτερ ἀνάδειξον, ἵνα ἰσχύσω καταπαλαῖσαι τὰς ποικίλας τῶν παθῶν μου ἐπαναστάσεις, νικητικὸν ἀφθαρσίας βραβεῖόν τε δέξασθαι, πρεσβείαις τοῦ σοῦ γενναίου ἀθλοφόρου Νικήτα, φιλάνθρωπε∙ καὶ γὰρ αὐτὸς ἡμᾶς ἐν τῇ μνήμῃ αὐτοῦ συνεκαλέσατο, πρεσβεύων ἀπαύστως ὑπὲρ πάντων ἡμῶν.


Κρητικό τραγούδι για τα αθλητικά αγωνίσματα των Σφακιανών στο φημισμένο εξωκλήσι του αγίου Νικήτα στο Φραγκοκάστελο (δείτε εδώ, απ' όπου και η φωτο):

Σαν θες να δεις και να χαρείς όμορφα παλληκάρια
κι αδύνατα και τρομερά ως είναι τα λιοντάρια,
άμε στο Φραγκοκάστελο, να 'ναι τ' Αγιού Νικήτα,
να πιστευτείς όσ’ άκουσες κι από πολλούς εγροίκας.
Τόσες συντρέχου τα χωριά, τ’ απάνω και τα κάτω,
να δείξου του ευλάβεια και τέχνη των αρμάτω·
κάνου γυμνάσματα φριχτά, π’ άνθρωπος τα τρομάσει,
κι οι τρίχες του σηκώνονται κι ο νους του παραλλάσσει.
Ούλοι τση Κρήτης οι αϊτοί έρχονται για να ιδούσι,
τσι ξακουσμένους Σφακιανούς, μαζί ν’ αγωνιστούσι.

Δείτε επίσης:

Άγιοι στις 13, 14 & 15 του Σεπτέμβρη, μεταξύ των οποίων οι άγιοι Μελέτιος Πηγάς (εικ.) και Πορφύριος ο Μίμος.
Για την αρχή της σχολικής χρονιάς...